Το βιβλίο «Η Κόκκινη Βαλίτσα του Ιουλίου» του Ζαχαρία Σκούρα είναι το χρονικό μιας βίαιης ενηλικίωσης. Μέσα από την αληθινή μαρτυρία της δεκαεξάχρονης Μαίρης, ο αναγνώστης παρακολουθεί την πορεία ενός κοριτσιού που ταξιδεύει από την Αθήνα στη Λευκωσία για ανέμελες διακοπές, για να βρεθεί ξαφνικά στην καρδιά του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής «Αττίλας».

Από τους βομβαρδισμούς στη Λευκωσία και τα καταφύγια της Λεμεσού, μέχρι την αγωνιώδη επιστροφή με το επιβατηγό πλοίο «ΣΑΠΦΩ» υπό συνθήκες απόλυτης συσκότισης, η κόκκινη βαλίτσα μετατρέπεται από σύμβολο εφηβικής αφέλειας σε δοχείο συλλογικού τραύματος.

Ένα συγκινητικό, αληθινό χρονικό για την απώλεια της αθωότητας, τον ξεριζωμό, αλλά και την ελπίδα που γεννιέται μέσα από τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Το άρθρο Η κόκκινη βαλίτσα του Ιουλίου : Καλοκαίρι του 1974 εμφανίστηκε πρώτα στο .

Το άρθρο Αρρητό Φως εμφανίστηκε πρώτα στο .

Ημ. Εκδοσης: 17/05/2024

Ημ. 1ης εκδοσης: 17/05/2024

ISBN: 978-618-5389-79-6

Δεσιμο: Μαλακό εξώφυλλο

Σελιδες: 232

Διαστασεις (cm): 21Χ14

Το άρθρο Εγώ ο Αλέξης Λάμαρης εμφανίστηκε πρώτα στο .

Σε αυτή την περιπετειώδη αφήγηση αρχαίων ελληνικών μύθων, η Κίρκη αναζητά νέο εραστή μετά την αναχώρηση του Οδυσσέα από το νησί της – αλλά σε μια στροφή της τύχης, η θνητή Σκύλλα ανατρέπει το σχέδιο της να σαγηνεύσει τον αμφίβιο Γλαύκο. Οι εχθροί γίνονται σύμμαχοι καθώς η Κίρκη και η Σκύλλα πλέκουν νέες περιπέτειες φιλίας, ζήλειας, εκδίκησης που καταλήγουν στην αποκατάσταση του δικαίου.

Συγγραφέας: Σοφία Κουίδου – Τζάηλς  

Έτος Έκδοσης: 2024

Σελίδες: 232

Μέγεθος:14 X 21

ISBN: 978-618-5389-76-5

Το άρθρο Μια απρόσμενη σύμμαχος: Ιστορία αγάπης, εκδίκησης και λυτρωμού εμφανίστηκε πρώτα στο .

Το άρθρο Το μεγάλο μυστικό εμφανίστηκε πρώτα στο .

Το άρθρο Το τίμημα της άγνοιας εμφανίστηκε πρώτα στο .

Συγγραφέας: Σταύρος Σιδεράς

Isbn: 978-618-5389-13-0 

Το 1974 δεν αφέντευε ο ορθός λόγος. Αφέντευε η παραφροσύνη. Τα γκέμια του κόσμου δεν τα κρατούσε ο Θεός, αλλά ο Τράγος του Μέντες. Ο Ασμοδαίος Άρχοντας του σκότους. Το τέρας αυτό εξουσίαζε το Σύμπαν… Ναι! Ο Διάολος έκοβε κι έραβε… Σήμερα μπορώ και κουμαντάρω τις πράξεις μου. Γέρασα! Έτσι και σακιάσω τα εβδομήντα χρόνια που κουβαλώ στους ώμους μου και τα βάλω στο ζύγι, το βάρος θα ξεπεράσει τις εκατό οκάδες. Δυσβάσταχτο το φορτίο. Με δυσκολία σέρνω τα πόδια μου. Το βλέμμα μου σκοτείνιασε κι αυτό. Απεγνωσμένα ψαχουλεύω να βρω το αρκοσόλιο που σκάλισε η Αίσα· να ακουμπήσω την τέφρα της ψυχής μου στον μαρμάρινο αψιδωτό τάφο. Να λευτερωθώ από σάρκες και κόκαλα. Λεύτερος να φτεροκοπήσω πέρα από τον γαλαξία της Ανδρομέδας, μήπως και συναπαντήσω τον Θεό! Έχουμε τόσα να πούμε οι δυο μας… «Ο Σταύρος Σιδεράς έχει τη θεία δωρεά. Είναι γεννημένος ποιητής. Η πεζογραφία του είναι κι αυτή μια ποιητική δημιουργία. Η ευμέλειά του, η αρμονία του λόγου του είναι χαρακτηριστική. Έχει ζωηρή φαντασία, δύναμη περιγραφής, αληθοφάνεια, θαυμαστή επίνοια. Κατέχει τον τρόπο να κρατεί ακοίμητο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Έχει αίσθηση της ιστορικής στιγμής. Εκφράζει την ψυχή του κυπριακού λαού ανεβασμένη στην περιωπή μιας θαυμαστής καλλιτεχνικής δημιουργίας. Δείχνει πόσο ζωντανή είναι η εθνική ψυχή και πόσο αδιάσπαστη η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού. Αυτά τα στοιχεία τα συναντούμε και στο ανά χείρας νέο έργο του “Vae Victis, Αλίμονο στους Ηττημένους”. Και, μάλιστα, εντονότερα. Γιατί εδώ δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια μυθιστορηματική αφήγηση, όσο κι αν κι εκείνη βασιζόταν εν πολλοίς σε πραγματικά γεγονότα. Στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για μια αναφορά του συγγραφέα στηριζόμενη σε έντονες βιωματικές καταστάσεις που τον σημάδεψαν για όλη του τη ζωή και για μια de profundis εξομολόγηση μύχιων σκέψεων – συχνά και μεταφυσικών – που απέρρευσαν από γεγονότα στα οποία είχε και ο ίδιος προσωπική εμπλοκή.» Ομότιμος Καθηγητής Ιάκωβος Φαρσεδάκης Αθήνα, Δεκέμβριος 2019

Το άρθρο Vae Victis – Αλίμονο στους Ηττημένους εμφανίστηκε πρώτα στο .

«Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», το βιβλίο της Τούλας Χατζηκωστή, παραδόξως διαψεύδει τον τίτλο του. Γιατί ο κόσμος της, ο κόσμος μιας Κύπρου που δεν υπάρχει πια, αναβιώνει σε όλη τη βαθύτερη, εσώτερη αλήθεια του.
Περπατώντας ξανά στους δρόμους που της έμαθαν τον χώρο, ξαναζώντας τις εικόνες που της γνώρισαν το χρώμα και την ομορφιά, και αναπολώντας τους ήχους, τις φωνές, τις συνομιλίες που ενορχήστρωναν τη ζωή του τότε, η γλαφυρή αλλά κι απέριττη γραφή της συγγραφέως ξεπερνά τα όρια της αυτοβιογραφίας ή του προσωπικού ημερολογίου. Το αφήγημά της, όχι απλώς ζωγραφίζει τον κόσμο της Κύπρου από τις αρχές του περασμένου αιώνα μέχρι το 1974, αλλά κατορθώνει να μεταφέρει τον αναγνώστη στις καθημερινές σκηνές ενός κόσμου πιο απλού, πιο γνήσιου και πιο αληθινού. Την ίδια ώρα, με την αθωότητα της αβίαστης κι ανεπιτήδευτης συνειρμικής γραφής της γλυκοσταλάζει στον αναγνώστη μια όμορφη αίσθηση του οικείου. Νιώθει κανείς τους απλούς, γήινους μόχθους και τις επιθυμίες, οσμίζεται τις μυρωδιές και τα αρώματα, ακούει των παιδικών ποδιών τα τρεξίματα και των ξύλων τα τριξίματα, αγγίζει τους αδρούς ρόζους των δρύινων επίπλων, γεύεται τις σπιτικές γεύσεις και τους «καουρμάδες».
Στις μνήμες της συναντώνται αφηγήσεις παππούδων και θύμησες συγγενών και φίλων, που μαζί συνθέτουν μια διήγηση πολυφωνική, μια συμφωνία χρωμάτων και αισθημάτων, κινήσεων και οπτικών γωνιών. Το «γλυκόπικρες αναμνήσεις» αφήνει στον αναγνώστη μια όμορφη, γλυκιά επίγευση, καθώς ξαναζωντανεύει έναν μοναδικό και πλούσιο κόσμο, όχι με την πρόθεση της σκηνοθετικής ανακατασκευής κι αναπαράστασης, αλλά με τον αυθόρμητο, απρόθετο τρόπο της ασύνειδης μνήμης, σαν ταξίδι που ξεκινούν οι μικρές μαντλέν του Προυστ.

Απόσπασμα από το βιβλίο:

ΜΙΑ ΤEΡΑΣΤΙΑ ΣΥΚΙΑ έπεφτε πάνω από το μεσότοιχο στην αυλή μας. Ήταν από το διπλανό κτίριο, το «Πανδοχείο Έυτυχίας Καττιρτζιήγιαννη». Η Ευτυχία ήταν μια στητή γριά, χοντρόφωνη, δυναμική, που ζούσε μαζί με την αδελφή της, την Έλεγκού, στο ισόγειο κάτω
από το Πανδοχείο. Πανύψηλο, κάθετο, με μικρά παραθυράκια, το πλίνθινο κτίριο, που ήταν σχεδόν κολλητό στο σπίτι μας, φάνταζε σαν απόρθητο φρούριο…
Πέζευαν στο Πανδοχείο έμποροι από χωριά μακρινά που έρχονταν με τις άμαξες και τα γαϊδούρια, για ν’ αγοράσουν και να πουλήσουν τα προϊόντα τους στη δημοτική αγορά της Μόρφου. Κι η Eυτυχού με τη χοντρή της φωνή και το μπαστούνι της ήταν ο άρχοντας του
τόπου, διάταζε, διαφέντευε και όλοι στη γειτονιά μικροί και μεγάλοι τη φοβόντουσαν…
Κάποτε ήρθε στη Μόρφου η εγγονή της γιαγιάς Eλεγκούς φορώντας παντελόνια και η γιαγιά Eυτυχού την κυνηγούσε και τη χτυπούσε με το μπαστούνι της φωνάζοντας: «Ήντα, επειδή εχαρτώθηκες, εγίνης άθρωπος; Πήαιννε γλήορα, φόρησε φουστάνια να γινείς γεναίκα».
Μάταια όλοι προσπαθούσαν να μεταπείσουν την Ευτυχού ότι μπορούσαν πια και οι γυναίκες να φορούν παντελόνια.

Το άρθρο Ένας Κόσμος που Χάθηκε εμφανίστηκε πρώτα στο .

Όταν η καταραμένη και χυδαία αυτή λέξη προηγείται, έπονται μύρια κακά. Όταν όμως έπεται, μπορεί να μας οδηγήσει στην επίτευξη ακόμα και των πιο υψηλών στόχων. […] […] Πιστεύω πως όλοι οι αναγνώστες θα συμφωνήσουν μαζί μου, μ’ αυτές τις απλές αλλά ουσιώδεις κατά τη γνώμη μου επισημάνσεις, αν φυσικά μου κάνουν την τιμή και φτάσουν στην τελευταία σελίδα της “κατολίσθησης”. […]

Το άρθρο Η Κατολίσθηση εμφανίστηκε πρώτα στο .

Συγγραφέας: Σταύρος Ν. Παπανικολάου

Αρ. Σελ.: 226, Διάσταση: 13 Χ 21

ISBN: 978-960-7623-30-0

Ζούσε μόνη σε ένα μικρό διαμέρισμα κοντά στο κέντρο της πόλης. Τη βόλευε γιατί ήταν κοντά στη δουλειά της αλλά και στο νυχτερινό σχολείο που πήγαινε. Έστω και καθυστερημένα ήθελε να πάρει το απολυτήριο λυκείου . Στα τριαντατέσσερα χρόνια της είχε βιώσει καταστάσεις που οι περισσότερες γυναίκες δε μπορούσαν να φανταστούν και πολύ περισσότερο να αντέξουν. Μια εγκυμοσύνη στα δεκαέξι, ένα γάμο λίγους μήνες αργότερα, μια κόρη που την έβλεπε σπάνια, ένα άνδρα που κατάφερε σε πέντε χρόνια να την ανεβάσει στις ψηλότερες κορφές των δύο κορυφαίων συναισθημάτων. Της αγάπης και του μίσους

Το άρθρο Αντιγόνη εμφανίστηκε πρώτα στο .